Na 30 jaar weer veilig en verantwoord de weg op.

In maart van dit jaar werd Trees, mijn vrouw, ernstig ziek. Lymfklierkanker was de diagnose. Je weet niet wat je overkomt, letterlijk niet. Wat betekent dit, hoe ziet de toekomst eruit, onbekend. Gelukkig werd al snel duidelijk dat de kans op overleven groot was, 90 %. Trees nam alles gelukkig nogal rustig op, 90% is best veel, we gaan er vanuit dat het goed af loopt.

Na de eerste schok en volgende behandelingen begon ik na te denken over onze mobiliteit. Tot nu hadden we ons altijd op de fiets en met het openbaar vervoer verplaatst. Hoelang zou dit nog mogelijk blijven? Voor de veelvuldige ritten naar het ziekenhuis voor de chemokuren en controles konden we een beroep doen op vrienden, buren en vooral op mijn taalmaatje Farid. Later maakten we gebruik van de taxi. Maar zouden we in de toekomst nog lange fietstochten kunnen maken en hoelang zou het openbaar vervoer nog een reële optie zijn.

Ik ben nu 75 en kan autorijden, maar ik heb 30 jaar niet meer achter het stuur gezeten. Ik vond het niet verantwoord om nu zomaar de weg op te gaan. Ik besefte dat ik in actie moest komen om te voorkomen dat we straks misschien onze bewegingsvrijheid zouden verliezen. Met deze gedachten in mijn hoofd stuurde ik Edward Yadegharian, van rijschool Eddy, een email en legde ik hem mij probleem voor. “Wil jij mij een paar rijlessen geven zodat ik weer veilig en verantwoord de weg op kan.” Ik kende Edward van toen hij nog een klein jochie was en met zijn ouders, gevlucht uit Iran, in de Stationsstraat woonden. Samen met Trees kwamen wij in die tijd vaak bij de familie Yadegharian. Trees las de kinderen voor om op deze manier het leren van de Nederlandse taal te bevorderen. Direct na het verzenden van mijn e-mailbericht kreeg ik al antwoord, Edward had het heel druk, maar hij zou wel een gaatje vinden. Hij zou langs komen om afspraken te maken. Op zaterdagmiddag stond hij op de stoep, het was prachtig weer en wij zaten in de tuin. “Wanneer wil je beginnen,” vroeg Edward, “dat laat ik aan jou over, wanneer jij tijd heb.” Nou, zullen we dan maar meteen een eindje gaan rijden.” Dat was even schrikken, ik leek tamelijk stoer maar zag er best tegen op om na 30 jaar weer achter het stuur te kruipen, ik liet me echter me niet kennen. “Nu meteen, nou ja waarom niet, het moet er toch van komen.”

We liepen naar de auto en stapten in. Stoel op hoogte en in de juiste stand, spiegels afgesteld, bediening van een heleboel knopjes uitgelegd en de gordel om. Koppeling ingetrapt, contact aan en starten, handrem eraf, binnenspiegel, buitenspiegel en over de schouder kijken, richtingaanwijzer naar rechts, weer spiegelen en over de schouder kijken en dan rijden. Edward legde het allemaal heel rustig en duidelijk uit. En daar ging ik, mijn eerste ritje na 30 jaar. Ik dacht een paar blokjes om, maar nee, na ruim 5 kwartier kwamen we terug. Bart, mijn zoon en Trees waren verbaasd dat we zo lang weg gebleven waren. “Hoe ging het”, wilde het thuisfront weten. Nou, best goed, het viel mee. Het schakelen en de bediening van de pedalen ging al snel redelijk goed. De verkeerssituatie was wel even wennen, de drukte en de vele wegmarkeringen, dus alles rustig aan.”

Er was vanaf het begin een goede klik met Edward, mijn rij-instructeur. Hij had, denk ik, wel door dat ik wat gespannen was en stelde mij op mijn gemak. De uitleg die hij gaf was duidelijk en precies op het moment dat dit nodig was. Ik vertrouwde er ook op dat hij in zou grijpen als dit nodig was en mij voor ongelukken zou behouden. De tweede les, de volgende week, ging al weer beter. Ik dacht aan vier of vijf lessen genoeg te hebben, maar daar dacht Edward anders over. Alle aspecten van het autorijden kwamen aan bod. Veilig weg rijden, de betekenis van de verkeersborden, inhalen, allerlei voorrangssituaties meemaken en het anticiperen op mogelijk gevaarlijke situaties. Tijdens de lessen voerden we hele gesprekken, het leek of we elkaar al jaren kenden. “Praat jij tegen iedereen zoveel, ”vroeg ik. “Als jij straks met Trees in de auto zit, praat ze ook met jou, dus dit hoort er wel een beetje bij”. Wat mij vooral opviel en aansprak in de manier waarop Edward les gaf, was de aandacht die hij gaf aan het je sociaal gedragen in het verkeer. Begrip hebben voor onbedoelde fouten die gemaakt worden door mede weggebruikers en letten op de mens die in de auto zit en niet alleen op de auto.

Zo werden de de vijf lessen die ik dacht nodig te hebben er flink wat meer, zoveel als Edward nodig vond om mij veilig de weg op te sturen. Denk nu niet dat dit rijschool Eddy, hier financieel beter van werd. “Over geld praten we niet”, zei Edward al toen we nog niet begonnen waren, “jullie zijn voor mij niet zomaar iemand”. De tijd die wij, jaren geleden bij de familie Yadegharian, in huis kwamen om hen te helpen integreren in onze dorp, had bij Edward, als klein jochie, blijkbaar zoveel indruk achter gelaten dat hij op deze manier met ons wilde omgaan.

Aan erg ziek worden, is op zich niet veel positiefs aan, maar we hebben in de afgelopen maanden heel veel positiefs mogen ervaren van familie, buren en vrienden. De ervaring met het opnieuw leren auto rijden is hier een van de mooiste van. Met Trees gaat het intussen gelukkig erg goed.

7 gedachten over “Na 30 jaar weer veilig en verantwoord de weg op.

  1. ‘Age is just a number’, laten Trees en jij elke keer maar weer zien. Na 30 jaar weer de weg op met de auto, spannend, maar soms wel echt handig om een auto achter de hand te hebben.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s